25-04-10

Gedachten in de metro (deel 1)

Er zijn zoveel seconden in een leven die je zomaar voorbij laat gaan. Zoveel seconden die vervliegen zonder dat je ze bewust beleeft. Zoals nu, luisteren naar het fluitsignaal, kijken hoe mensen in- en uitstappen of gewoon denken aan niets en aan alles. Als ik dood zou zijn, hoeveel zou ik dan geven voor nog één enkele seconde leven? En stel je voor dat het juist deze seconde is. Gewoon al starend naar de lijnen op de muur van de metro. Zou ik die seconde niet helemaal anders beleven? Ik zou nog even dat gevoel van leven in me willen opnemen. Me overgeven aan het gevoel te zijn, te denken, geliefd te zijn en lief te kunnen hebben. Jammer toch dat ik in dit gewone leven deze seconde helemaal anders beleef, doortrokken van dit alledaagse, de sleur en chagrijnigheid waarmee mensen op de metro stappen, alsof het een sleur is. Hoe kan dit leven nu een sleur worden als elke seconde zoveel waard is? Correctie: als elke seconde zoveel waard kan zijn. Want elke seconde kan een hoogtepunt zijn. Wij zijn het die het ervan kunnen maken. Wij bepalen of we die seconde leven, of be-leven. Ik wil leven alsof elke, elke seconde de laatste is. Ook de droevige. Want in de droevige momenten besef je dat je mens bent. Geen mens zonder hart. Geen hart zonder tranen.

14:13 Gepost door Eva in Gedachten | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.