26-12-08

Nieuwjaarsverhaal

Vanuit haar schommelstoel kon mevrouw Maris haar kat zachtjes horen spinnen.  Waarschijnlijk had hij zich weer op zijn favoriete krakende traptrede genesteld.  Ze zag zo voor zich hoe hij zich nu languit uitstrekte en zijn klauwen scherpte aan de houten splinters.

Waarom was alles toch zo rustig? Kon er niet iets gebeuren op deze koude decemberdag? Even kreeg ze zin om op te staan en haar servies stuk te gooien. Ze wilde de scherven tegen de muur uiteen zien spatten.  Ze voelde de drang om naar buiten te rennen in de sneeuw en een boom in te klimmen.  Even. Heel even maar. Maar lang genoeg om de kou weg te drijven, die zich nu al dagen in haar had genesteld. Niet alleen de koude en de rust kwelde haar, vooral de eenzaamheid.

~

‘Mag het, mama, mag het?’ drong Joren aan. In zijn ogen kon men zien dat hij op dat moment niets liever wilde.

‘Joren, ik heb het je al duizend maal gezegd, eet eerst je bord leeg,’ in haar stem klonk een glimp van ongeduld.

Met veel moeite loodste Joren de laatste groenten, die hij altijd na zijn vlees opat, naar binnen. ‘Klaar!’, popelde hij even later.

 

 

12:49 Gepost door Eva in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.