30-03-08

Vincent Van Gogh

Vandaag is het 155 jaar geleden dat Vincent Van Gogh geboren werd. Hier een paar van mijn favoriete fragmenten uit 'Het leven van Vincent van Gogh' van Irving Stone:

Vincent had felle, verblindende hitte nodig om uiting te geven aan de machtige hartstochten die hem verteerden. Met elk nieuw schilderstuk, voelde hij scherper dat zijn negen lange jaren van bovenmenselijk zwoegen in deze laatste weken culmineerden en hem voor een kort ogenblik tot een volmaakt, begenadigd kunstenaar maakten.Hij schilderde van vier uur ’s morgens tot de duisternis hem verder werken onmogelijk maakte. Op één dag schiep hij twee, soms drie schilderstukken, en voor elke schepping, die hij zijn ontwrong, betaalde hij met een jaar van zijn leven. Niet de duur van zijn verblijf hier op aarde was van belang voor hem, maar wat hij deed met de dagen zijns levens. Voor hem werd de tijdregeling geregeld door de schilderijen die zijn penseel ontvloeiden, niet door de omgeslagen bladen van een kalender. ‘Als ik een zon schilder, wil ik dat de wereld de geweldige snelheid voelt, waarmee zij draait, hoe zij licht en hittegolven afstraalt van ongemeten kracht. Als ik een korenveld schilder, wil ik de wereld doen voelen hoe de kiem in de graankorrel tot de statige korenaar groeit. Als ik een appel schilder, wil ik de wereld het sap van die appel doen voelen, de zaden die uit het klokhuis naar buiten dringen om nieuwe vruchten voort te brengen ‘Je was een impressionist van de dag af, waarop je een tekenpotlood ter hand nam in de borinage. Bekijk je tekeningen! Bekijk je streek! Niemand heeft ooit vóor Manet, zo geschilderd. Kijk naar je lijnen! Naar je gezichten, je bomen, je velden. Dat zijn je impressies. Ze zijn ruw, onvolmaakt, gefiltreerd door je eigen persoonlijkheid. Dat is het wat het zeggen wil een impressionist te zijn; niet te schilderen zoals ieder ander, geen slaaf te zijn van regels en bepalingen. Je bent een kind van je tijd, Vincent, en je bent een impressionist, of je het wil of niet.’ 

Vincent wist dat de Parijse critici zouden vinden dat hij te vlug werkte. En dat gaf hij niet toe. Was het niet emotie, de oprechtheid van zijn gevoel voor de natuur, die hem drong? En als de emoties soms zo sterk waren dat hij werkte zonder te weten dat hij werkte; als soms de streken uit zijn penseel vloeiden met een opvolging en een samenhang als woorden in een toespraak, dan stond daar tegenover, dat er dagen op zouden volgen, zwaar van leegte aan indrukken en inspiratie.

vincent

De commentaren zijn gesloten.