10-02-07

 

hartMijn liefste ochtendbries, in deze witte waas warm winterlicht zoek ik naar letters, woorden, zinnen waarvan ik weet dat ze niet bestaan. Maar ik zal proberen mijn onbeschrijfelijke gedachten neer te schrijven op dit nog onbeschreven blad van verbeelding.Beelden overspoelen mijn leven, als golven, onvermoeid. Maar nooit is een beeld zo sterk geweest als dat van jou. Nooit eerder zag ik de schoonheid van de dauw en nooit eerder hoorde ik het glinsteren van de dageraad en nooit eerder plukte ik sterren van de hemel… totdat jij er was.Ik voel me nu als een vogel, die na een lange winter zijn vleugels kan uitslaan. Ik voel me als een bloesem, die ontwaakt in de morgen. Ik voel me als heldere nevel, die zich in dauwdruppels tooit. Laten we samen dansen tussen dagen en nachten, neem me mee op de vleugels van je gedachten. De wind zal ons de weg wijzen. Laat ritselende woorden achter en neem enkel deze tinteling van liefde mee. En als iemand fluistert, zegt, schreeuwt dat dit alleen een droom is… maak me dan niet wakker… en ik zal altijd slapen onder de vleugels van Venus, in deze witte waas warm winterlicht.Je sneeuwvlokje

19:26 Gepost door Eva in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.