Heerlijk om 's avonds te luisteren naar 'Because'.... Prachtig! Er hoeven niet meer woorden aan vuil gemaakt te worden.

Ik heb niets tegen verlanglijstjes op zich. Maar soms lijkt het alsof sommigen enkel leven voor dat verlanglijstje. Een zogezegd ‘ik ben wat ik wil’. Maar ik wil niet uitsluitend zijn wat ik wil. Ik wil ook zijn wat ik al ben. Ik wil niet enkel willen, maar ook tevreden zijn. Ik wil Diogenes zijn, die vanuit zijn ton tegen Alexander zegt 'ga uit mijn zonlicht' als je begrijpt wat ik bedoel. Ik ontken niet dat ik dromen of verlanglijstjes heb, maar meestal zijn die abstract. Ik durf dromen, maar ik denk niet dat men enkel in die droomwereld mag leven. Want zo zal ‘het willen’ het zijn overheersen en vergeet men om dankbaar te zijn voor wat men al heeft. Als men enkel wil zal men misschien verliezen wat men al heeft. Veel van mijn vrienden proberen hun leven al uit te stippelen op voorhand. Ik niet. Ik ben eerder onzeker. Soms voelt het alsof mijn vrienden veel steviger in het leven staan, hun wortels stevig in de aarde, omdat ze weten waarheen hun takken zullen groeien. Naar de lucht. Steeds hoger. Ik laat mijn takken groeien vanwaar het licht, mijn geluk komt, ik improviseer wel. En zo voel ik me soms een soort ‘Nowhere Girl’, Living in her Nowhere Land, Making all her nowhere plans for nobody… Knows not where she’s going to…