Eva's Schaduw

Ik hou van...

-de geur van de boom als het geregend heeft

-het geluid van ijsblokjes als je erop bijt

-de pitjes van een kiwi

- het geluid van John Lennon’s “Rock’n Roll” plaat

- silhouetten van een mot die rond het licht fladdert

-‘s avonds luisteren naar het geluid van de regen

-krekels op een zomeravond

-winterwit

-het kraken van de sneeuw onder mijn voeten

-stermos

-nevel die in slierten over de velden hangt

-een onuitgesproken woord

-zwaluwen

-mijn naam in het zand schrijven

-sterrennacht van Vincent Van Gogh

-het trage fladderen van een koninginnepage

-oude postkaarten

-...

Waarom zijn mensen steeds onderweg? Want ze zijn niet alleen lichamelijk, maar ook geestelijk onderweg. Altijd nieuwe dingen bereiken. En als je hebt bereikt wat je wilde, dan stap je weer een trein op met een andere bestemming voor ogen. Geen tijd om tevreden te zijn. Geen tijd om afscheid te nemen. Soms wil ik gewoon terug. Terug van weggeweest. Maar als iemand blijft staan op het perron, kijken de mensen hem na.

Er zijn zoveel seconden in een leven die je zomaar voorbij laat gaan. Zoveel seconden die vervliegen zonder dat je ze bewust beleeft. Zoals nu, luisteren naar het fluitsignaal, kijken hoe mensen in- en uitstappen of gewoon denken aan niets en aan alles. Als ik dood zou zijn, hoeveel zou ik dan geven voor nog één enkele seconde leven? En stel je voor dat het juist deze seconde is. Gewoon al starend naar de lijnen op de muur van de metro. Zou ik die seconde niet helemaal anders beleven? Ik zou nog even dat gevoel van leven in me willen opnemen. Me overgeven aan het gevoel te zijn, te denken, geliefd te zijn en lief te kunnen hebben. Jammer toch dat ik in dit gewone leven deze seconde helemaal anders beleef, doortrokken van dit alledaagse, de sleur en chagrijnigheid waarmee mensen op de metro stappen, alsof het een sleur is. Hoe kan dit leven nu een sleur worden als elke seconde zoveel waard is? Correctie: als elke seconde zoveel waard kan zijn. Want elke seconde kan een hoogtepunt zijn. Wij zijn het die het ervan kunnen maken. Wij bepalen of we die seconde leven, of be-leven. Ik wil leven alsof elke, elke seconde de laatste is. Ook de droevige. Want in de droevige momenten besef je dat je mens bent. Geen mens zonder hart. Geen hart zonder tranen.

The everlasting winter had frozen my words

Which were written in dark ink

Suddenly I was caught in my own freedom

Memories of yesterday reminded me of

Tomorrow

Which was still

unanswered

Een melodie die niet uit mijn hoofd weg te jagen is...

Morgen zie ik Paul McCartney in Arnhem. Een Beatle in levende lijve. Ongelooflijk!

Heerlijk om 's avonds te luisteren naar 'Because'.... Prachtig! Er hoeven niet meer woorden aan vuil gemaakt te worden.

Ik heb niets tegen verlanglijstjes op zich. Maar soms lijkt het alsof sommigen enkel leven voor dat verlanglijstje. Een zogezegd ‘ik ben wat ik wil’. Maar ik wil niet uitsluitend zijn wat ik wil. Ik wil ook zijn wat ik al ben. Ik wil niet enkel willen, maar ook tevreden zijn. Ik wil Diogenes zijn, die vanuit zijn ton tegen Alexander zegt 'ga uit mijn zonlicht' als je begrijpt wat ik bedoel. Ik ontken niet dat ik dromen of verlanglijstjes heb, maar meestal zijn die abstract. Ik durf dromen, maar ik denk niet dat men enkel in die droomwereld mag leven. Want zo zal ‘het willen’ het zijn overheersen en vergeet men om dankbaar te zijn voor wat men al heeft. Als men enkel wil zal men misschien verliezen wat men al heeft. Veel van mijn vrienden proberen hun leven al uit te stippelen op voorhand. Ik niet. Ik ben eerder onzeker. Soms voelt het alsof mijn vrienden veel steviger in het leven staan, hun wortels stevig in de aarde, omdat ze weten waarheen hun takken zullen groeien. Naar de lucht. Steeds hoger. Ik laat mijn takken groeien vanwaar het licht, mijn geluk komt, ik improviseer wel. En zo voel ik me soms een soort ‘Nowhere Girl’, Living in her Nowhere Land, Making all her nowhere plans for nobody… Knows not where she’s going to… 

Op 7 augustus zag ik Romeo and Juliette in the Globe Theatre. Het was een geweldige avond. The Globe Theatre is de ultieme setting, het heeft iets magisch om het theater te volgen en op hetzelfde moment de weidse hemel boven je te voelen zinderen, bezaaid met sterren. Ik heb bovendien zelden zulke uitmuntende acteerprestaties gezien. Ik heb genoten van elk woord, what's in a name? Shakespeare weet nog altijd te ontroeren... Romeo and Juliette is een verhaal over eeuwenlange vete, vooroordelen, maar vooral over liefde die uiteindelijk overwint. Ik heb altijd gehouden van zulke eindes, een einde dat droevig is, maar op hetzelfde moment zo intiem, zo mooi een blije boodschap met zich meedraagt. Pure klasse, die Shakespeare!

Vandaag vertoef ik op deze bijzondere plek: Abbey Road.

Het is vandaag stipt 40 jaar geleden dat The Beatles dit zebrapad bewandelden.

De foto prijkt op de plaat Abbey Road, die nog altijd voor zich spreekt.

Glashelder

Helder

als glas,

glashelder

is dit gevoel.

Ik weet,

ik weet niet,

ik voel.

Ik weet niet

wat te voelen.

Ik twijfel.

Maar ik weet

zeker

dat dit gevoel

helder als glas is,

altijd

glashelder

zal zijn.

175 jaar werd Edgar Degas geboren

Als ik aan Degas denk, zie ik altijd danseresjes voor me in een mooi warm licht

Schemering

De avond hing

over de geluiden

van de dag

Toen,

in de stilte

van een laatste zonnestraal

stierf de groene klaverkleur

De klamme takken

van rusteloze gedachten

werden kalm

Wat moet de nacht

zich eenzaam gevoeld hebben

zonder de zoetrode kersensmaak

van een zomerdag…

People don’t live or die, people just float…

Sterrennacht is voor mij een schilderij waarin ik uren kan verdwalen. Het is niet zomaar een schilderij, het is een symbool geworden van eeuwigheid en alles wat niet te vatten is. Vincent Van Gogh wilde méér dan enkel de werkelijkheid schilderen. Sterrennacht is een combinatie van realisme, herinnering en verbeelding. De stand van de sterren is realistisch, maar het kerkje is dan weer een herinnering aan Brabant. Hoewel Van Gogh er steeds van hield om de stilte van de nacht op te zoeken en in openlucht te schilderen, schilderde hij Sterrennacht in zijn kamer in het ziekenhuis van Saint Rémy de Provence in Frankrijk, waar hij opgenomen was wegens verscheidene zenuwinzinkingen. Sterrennacht werd in juni van het jaar 1889 geschilderd, ongeveer een jaar voor hij zelfmoord zou plegen en een moeilijke periode waarin Van Gogh niet meer bestand was tegen het onbegrip. Ik kan me heel goed voorstellen hoe Vincent troost zocht in de nacht, die helder is. Maar als we een blik werpen op het schilderij, zien we dat die onrust telkens weer opduikt. De wervelende nacht, bestaande uit duizenden verschillende kleurtinten spreekt met zulke expressiviteit dat het me bij de keel grijpt. Het licht van de glanzende sterren fonkelt in een duizelingwekkende duisternis die omhoogklimt langs de bergen. In het dal prijkt een klein dorpje. En links vervolledigen de cipressen de compositie. Sterrennacht is een van de topstukken van het Museum of Modern Art (Moma) in New York. Nu is het werk uitzonderlijk te bezichtigen in het Van Gogh museum in Amsterdam naar aanleiding van de tentoonstelling ‘Van Gogh en de kleuren van de nacht’, wat voor mij de ultieme gelegenheid is om mijn lievelingsschilderij te gaan bewonderen.

De grootsheid die ik in Sterrennacht ervaar, komt meteen terug in de song Across The Universe van The Beatles. Het was voor mij dan ook een heel voor de hand liggende keuze. Het lijkt zelfs alsof de song gezongen is door Vincent zelf. Het is perfect in te beelden dat deze song speciaal voor het schilderij geschreven is (wat in tegenstelling tot ‘Vincent’ van Don McLean uiteraard niet zo is). De gitaar en de stem van John klinken zacht. Across The Universe is nogmaals één van de veelzijdige kanten van The Beatles: dit is niet hard en kort zoals ‘Come Together’, dit is niet uitbundig of vrolijk zoals ‘I Want to Hold Your Hand’, maar ook niet droevig zoals ‘Let It Be’, het is noch ‘Help’, noch ‘Norwegian Wood’. Het slaat helemaal op zichzelf. Het ligt tussen blijdschap en verdriet. Het klinkt haast melancholisch. Ook in het schilderij ervaar ik dezelfde tristesse, afgewisseld met sterren van hoop. De woorden van John lijken net als de arabesken op het schilderij te wervelen. Het is moeilijk te verwoorden waardoor dit bij zowel schilderij als song veroorzaakt wordt. Is het de manier van schilderen? Zijn het de energieke verfstreken die heel eigen zijn aan Vincent Van Gogh en uit duizenden herkenbaar zijn? Is het het metrum in Across the Universe dat wervelt? Of zit het geheim eerder verscholen in de stem van John, die buitengewoon rustgevend en zacht de weidsheid van een universum weet te weergalmen?

Zoals ik eerder vermeldde, zijn er ook veel overeenkomsten als men de song tekstueel beschouwt. Ten eerste streven zowel song als schilderij ernaar om iets te omvatten wat hoger is dan henzelf. Beide kunstenaars richten hun blik naar boven, naar het universum en de sterren, het onbereikbare. Het is niet hun bedoeling om het onbereikbare dichterbij te halen, het is niet hun bedoeling om die afstand te overbruggen, enkel om hun verwondering en lof uit te drukken. Ze bezingen het oneindige en geven hun eigen uitdrukkingsvorm dezelfde oneindige sfeer.

‘Pools of sorrow, waves of joy are drifting through my open mind’ duidt nog maar eens op de ambiguïteit van de song. Het heeft een veelzijdig karakter. Afhankelijk van in welke stemming ikzelf ben, wanneer ik deze song beluister, zal ik het anders ervaren: soms klinkt het triest, maar anderzijds kan het ook een uiting zijn van stille vreugde. Zijn de waves of joy misschien de arabesken uit het schilderij? Beide kunstenaars scheppen bovendien vanuit hun open geest, ze durven als nietig, klein wezen hun kijk op al wat is te verbreden. ‘Possessing and caressing me’, volgens mij zijn beide kunstenaars geïnspireerd door hun gevoelens. Ook ik word als toeschouwer in bezit genomen door de verfstreken en het prachtige blauw.

‘Images of broken light which dance before me like a million eyes’ is ook een heel voor de hand liggend puzzelstukje dat men zo in het schilderij kan plaatsen. Vincent Van Gogh schilderde het licht als een waas, fonkelend en haast gebroken. ‘That call me on and on across the universe’ dit kan men zien als de aantrekkingskracht waardoor zowel Van Gogh als Lennon worden vastgehouden.

‘Thoughts meander like a restless wind’ Ook dit doet me denken aan Van Gogh’s schilderij. Men zou de arabesken immers ook symbolisch, als zijn eigen rusteloze gedachten kunnen opvatten. Om aan te duiden dat dit helemaal niet onwaarschijnlijk is, verwijs ik naar zijn bekende zelfportret dat hij ook in 1889 schilderde. Ook hier zijn de arabesken een uiting van zijn gevoelens en wanhoop.

Er zijn mensen die denken dat er een bijbelse verwijzing verweven is in Sterrennacht. In Genesis 37,9 staat: ‘Luister, ik heb weer een droom gehad’, sprak hij ‘Ik zag de zon, de maan en elf sterren.’ Op het schilderij zijn inderdaad elf sterren en een maan te zien. ‘Limitless undying love which shines around me like a million suns’ kan hiermee in verband gebracht worden.

‘Nothing`s gonna change my World’ is een regel die volgens mij een sleutelfunctie heeft in de song. Net zoals de periode waarin zowel Vincent Van Gogh als John Lennon hun creatie maakten. Van Gogh maakte het een jaar voor zijn dood. Ook John Lennon had het niet al te makkelijk in 1968, de periode waarin hij scheidde van zijn eerste vrouw en waarin ook spanningen ontstonden tussen de leden van de Beatles. Het is vaak in die sleutelmomenten dat men zulke kunst kan creëren…  In turbulente periodes worden vaak filosofische gedachten geboren. De regel uit toch een zelfzekerheid. Beide kunstenaars zijn werkelijk overtuigd van hun eigen kunnen. Hiertegenover staat natuurlijk de tragiek die volgt. Zou Van Gogh geweten hebben dat zijn einde naderde. Hij pleegde immers zelfmoord. En net zoals het werk van John (die vermoord werd), zouden zijn schilderijen later het succes kennen dat het verdient.

Ik link diezelfde regel ook aan het Brabants kerkje dat te zien is op het schilderij van Van Gogh. Het is een herinnering van hem aan het verleden. Noch het heden, noch verdriet kan deze herinnering kapot maken. Het is een deel van zijn ‘eigen wereld’.

Verder is er ook een grote gelijkenis wat betreft de tegenstelling tussen beweging en het statische. In Sterrennacht wordt de bewegende nacht in contrast gesteld met het dorpje dat donker en statisch is. Het is een mooie tegenstelling en loodst de blik van de toeschouwer naar de verruimende hemel . Ook in Across the Universe vormen strofen en refrein een tegenstelling. De strofen verwoorden de beweging:  dance, tumble, slither, flowing, slip away, drifting, meander, …  In het refrein treffen we het bewegingsloze aan, want de woorden ‘Nothing’s gonna change my world’ stellen gerust. Ze drukken als het ware een verlangen uit om dit ene moment te kunnen bezitten, zonder dat iets ooit verandert. In die zin is het erg hoopvol.

Hoewel beide kunstenaars gescheiden leefden door ruimte en tijd, zijn de gelijkenissen tussen het schilderij en de song treffend. Ik was verbaasd te vernemen dat niemand anders ooit de vergelijking tussen beide maakte, nadat ik beide namen eens tezamen had gegoogeld. Is er dan niemand across the universe die de gelijkenis ooit opmerkte?

Toch wisten ze allebei een tijdloos kunstwerk te creëren. Hoewel er een tijdverschil tussen verliep van ongeveer tachtig jaar zijn beide werken even universeel en thematisch erg met elkaar verwant.  Een voorkeur heb ik niet, ze zijn als het ware zo met elkaar verweven. Het valt me ook op dat er in Across the Universe  geen enkele keer het woord ‘night’ voorkomt, toch stel ik me er meteen een nacht zoals die van Vincent van Gogh bij voor. Ik vergeet de tijd, wanneer ik naar het schilderij kijk en beleef de song op dezelfde manier…

Op dit moment is de nacht allang gevallen. Ik open het raam, mijn ogen zijn nog niet gewend aan de duisternis, maar als ik lang kijk, zie ik de sterren.  Ik weet dat ze onbereikbaar ver weg liggen, ik zal ze nooit kunnen aanraken, maar ik weet dat ik gelukkig ben. Gewoon om ze te zien, zou ik al het geld van de wereld willen geven. Leven is genieten van elk moment, elke aanblik. En ik voel diep vanbinnen slechts één gedachte zinderen: ‘Nothing’s gonna change my world’.

All we are saying is give peace a chance...

Vandaag 40 jaar geleden

Huizenhoog rijzen de laatste schaduwen

uit de leegte van vergeten pijn.

De echo’s  rapen haastig

de doffe woorden op.

Nooit gehoord, enkel uitgesproken.

Besluiteloos dwaalt de dag

naar de horizon.

Cobra-tentoonstelling

De CoBrA beweging is zestig jaar geleden opgericht. En om dat in herinnering te brengen , houdt men een tentoonstelling in de Koninklijke Musea voor Schone Kunsten in Brussel. De tentoonstelling omvat zo’n 180 werken van verschillende kunstenaars en schetst op die manier een historisch overzicht van deze opmerkelijke beweging.

CoBrA is een kunststroming die ontstond na de Tweede Wereldoorlog en vooral actief was van 1948 tot 1951. De CoBrA beweging  –men kan het reeds uit de naam afleiden– omvatte kunstenaars uit Kopenhagen, Brussel en Amsterdam. De kunststroming was vooral een reactie op de Tweede Wereldoorlog. Kunstenaars zagen in hoe wreed de wereld kon zijn en stelden vast dat rationaliteit zoek was. Daarom keerden ze terug naar kindertekeningen. Eenvoud. Maar tegelijk spreekt er uit hun schilderijen een expressieve kracht. Dat viel me ook meteen op. Elk schilderij is onrustig en vertelt een verhaal op zijn eigen manier. De schilderijen zijn voor de CoBrA-kunstenaars geen doek om zichzelf achter te verbergen maar een mogelijkheid om grenzen te verleggen, en hun ideeën uitdrukking te geven vanuit een eigen beeldtaal.  Elke kunstenaar heeft een eigen stijl, maar de felle, vaak ongemengde kleuren zijn bij allen erg herkenbaar.   Hoewel alles op het eerste gezicht heel erg ‘kinderlijk’ lijkt, en men vaak negatieve reacties hoort zoals ‘dat kan mijn kleine broer ook’, kan geen enkel schilderij volgens mij door een kind gemaakt zijn. Het is namelijk niet naïef.

Naast schilderijen en beeldhouwwerken wordt ook aandacht besteed aan boeken, foto’s, teksten en tijdschriften. CoBrA valt moeilijk te vatten in een aantal schilderijen, dit bijkomende documentatiemateriaal is dus meer dan welkom. Ik las er onder meer dat een schilderij volgens CoBrA geen verklaring of uitleg nodig heeft om begrepen te worden. Het schilderij is dus wat het is.

Ik zag er schilderijen van Alechinsky, Corneille, Jorn, Constant, Appel, Dotremont, Heerup en Pedersen. Er was ook een zaal te bezichtigen met schilderijen die ontstaan zijn door samenwerking tussen deze kunstenaars, waaruit nog eens blijkt dat de CoBrA de collectieve kunstbeoefening nastreefde.

Hoewel er dus een ruim aanbod is aan schilderijen, is het spijtig dat er geen grote schilderijen tentoon hingen. Toen ik vorig jaar naar de tentoonstelling van Alechinsky geweest ben, was dat namelijk wel het geval. Daardoor legt de tentoonstelling naar mijn mening te weinig de nadruk op de impact die de beweging gehad heeft. Het ging immers in tegen alle academische normen van die tijd.

Voor ik naar de tentoonstelling ging, had ik al wat negatieve reacties gehoord. Het komt immers niet zelden voor dat mensen de CoBrA kunst als ‘wat geklieder’ beschouwen. Maar volgens mij moet men kunst ook altijd in zijn tijd kunnen plaatsen: in de jaren ’40 was de CoBrA in de kunstwereld immers ongezien en erg gedurfd. Vanwege deze expressiviteit en schreeuwende kracht bewonder ik de stroming wel. Ik geef toe dat ik omwille van de esthetische meerwaarde ook liever naar een schilderij van een impressionist kijk dan naar één van een CoBrA kunstenaar. Maar misschien moet men na deze tentoonstelling wel erkennen dat kunst zich niet alleen beperkt tot esthetica.

Tijd voor een up-date... bij het terugbladeren in mijn herinneringen belandde ik terug op 2 januari, in Parijs...

Het was al lang slechts een idee geweest om naar Parijs te gaan, maar nu werd het realiteit. Heen en terug.  Eén dag. ’s Morgens vroeg opstaan, zodat we reeds om 21:30 in de beroemde ‘ville des lumières’ het eerste ochtendlicht konden zien, weliswaar wat nevelig. En dan eindelijk: Musée d’ Orsay, waar reeds een heuse rij op de tweede dag van het nieuwe jaar stond aan te schuiven, maar we zouden in ieder geval bij de eersten zijn die Van Goghs schilderijen zouden bezoeken in 2009, bijna 119 jaar na zijn dood. En het moet gezegd worden: Musée d’Orsay is gewéldig! Het hoogtepunt is natuurlijk de zaal van Vincent Van Gogh. Zijn zelfportret was de blikvanger, mensen staan volop te fotograferen, maar dit schilderij kan niet weergeven op een simpele foto wat de expressie met je doet in werkelijkheid. Zo stond ik daar dan, face à la peinture, meegezogen in de blik van Vincent, zijn lippen op elkaar gebeten. Ik zie hem zitten, ik zie niet meer de schilder die beladen is door levenslust zoals hij in het prille begin was, ik zie een schilder die weerstand probeert te bieden aan de wervelstorm van twijfel en wanhoop die zich rondom hem afspeelt. Ik zie een schilder die met angst kijkt naar de wereld rondom zich, maar toch zie ik een schilder die al zijn energie stopt in het schilderen. Een schilder die kan vluchten in het schilderen voor de scheve blikken van de niet-begrijpenden.

Ook het kerkje van Auvers was erg indrukwekkend. Het blauw is niet te vergelijken met reproducties. Ook telt het duizend verschillende kleurschakeringen. Verder was er nog het portret van dokter Gachet, de slaapkamer, en vele andere. Verder zagen we ook ‘Déjeuner sur l’herbe’, met opvallende versies van Picasso. Dégas sprak me ook erg aan: ‘lorchestre de l’opéra’ bijvoorbeeld. Ook ‘Les Coquelicots’ van Monet hing er tentoon, we zagen bovendien zijn impressionistische studies van de kerk van Rouen en de waterlelies. Renoir’s ‘Moulin de la Galette’ heb ik ook nieuw ontdekt, het licht dat gefilterd wordt door de bladeren van de bomen heeft hij subliem weergegeven. “Renoir heeft altijd iets glanzends”, en als ik naar de zoete meisjesportretten keek, wist ik wat mijn vader daarmee bedoelde. Papa leerde me Toulouse-Lautrec beter kennen, met zijn grote ‘affiches’. Een meester van het weergeven van een spektakel. En dan is er nog zoveel dat ik niet gezegd heb: Pissarro, Gaugin, Cézanne…

Bovendien spreekt de setting me ook erg aan: het grote station met de stationsklok als kers op de taart zorgt meteen voor de juiste sfeer.

De opera was het volgende punt op onze agenda. De plafondschildering van Chagall is ook weer een must, een pareltje van toegepaste kunst. Bovendien is de combinatie met het goud en de versieringen van de opera zelf erg verrassend.

Daarna volgde Père Lachaise; het sfeervolle kerkhof, zeker omdat er een dun laagje sneeuw over de graven lag dat weerkaatst werd in het zonlicht. Modigliani, Oscar Wilde, Edith Piaf,  De La Fontaine, Jim Morrisson, Molière, Chopin… allemaal bezocht.

Montmarte, Amélie-Poulin-sfeertje, ik hoorde reeds accordeonmuziek in mijn oren. En wat niet mocht ontbreken op onze weg: het huis van Theo, waar Vincent 2 jaar gewoond had (in Rue Lepic). –hoewel er wel een vijftal straten leken te zijn met die naam – maar dat kan ook liggen aan het feit dat mijn kaartlezen niet zo bijster goed is…

Het was een heuse klim naar boven en onder de Molen rustten we even uit, daarna wandelden we wat rond in de gezellige straatjes –helaas overspoeld door toeristen-. Aan de Sacré-Coeur kregen we uiteindelijk het idee dat de wereld aan onze voeten lag –of op z’n minst Parijs zelf -.

Het was een lange dag geweest, maar het was nog niet gedaan: Centre Pompidou wachtte op ons. Miró, Picasso, Rothko, Mondriaan, Dubuffet, Matisse, Chagall, Brancusi, Kirchner, Gris, Dix, Giacometti, Pollock…

Een echte rijkdom!

Toen zat de reis erop, we namen de Thalys terug naar Brussel, maar een deel van Parijs draag ik altijd met me mee, waaronder deze herinnering.

Vanuit haar schommelstoel kon mevrouw Maris haar kat zachtjes horen spinnen.  Waarschijnlijk had hij zich weer op zijn favoriete krakende traptrede genesteld.  Ze zag zo voor zich hoe hij zich nu languit uitstrekte en zijn klauwen scherpte aan de houten splinters.

Waarom was alles toch zo rustig? Kon er niet iets gebeuren op deze koude decemberdag? Even kreeg ze zin om op te staan en haar servies stuk te gooien. Ze wilde de scherven tegen de muur uiteen zien spatten.  Ze voelde de drang om naar buiten te rennen in de sneeuw en een boom in te klimmen.  Even. Heel even maar. Maar lang genoeg om de kou weg te drijven, die zich nu al dagen in haar had genesteld. Niet alleen de koude en de rust kwelde haar, vooral de eenzaamheid.

~

‘Mag het, mama, mag het?’ drong Joren aan. In zijn ogen kon men zien dat hij op dat moment niets liever wilde.

‘Joren, ik heb het je al duizend maal gezegd, eet eerst je bord leeg,’ in haar stem klonk een glimp van ongeduld.

Met veel moeite loodste Joren de laatste groenten, die hij altijd na zijn vlees opat, naar binnen. ‘Klaar!’, popelde hij even later.

He who has not Christmas in his heart will never find it under a tree.  ~Roy L. Smith


Christmas, children, is not a date.  It is a state of mind.  ~Mary Ellen Chase


I have always thought of Christmas time, when it has come round, as a good time; a kind, forgiving, charitable time; the only time I know of, in the long calendar of the year, when men and women seem by one consent to open their shut-up hearts freely, and to think of people below them as if they really were fellow passengers to the grave, and not another race of creatures bound on other journeys.  ~Charles Dickens

We miss you, John...

Never Give All the Heart

Never give all the heart, for love
Will hardly seem worth thinking of
To passionate women if it seem
Certain, and they never dream
That it fades out from kiss to kiss;
For everything that's lovely is
But a brief, dreamy, kind delight.
O never give the heart outright,
For they, for all smooth lips can say,
Have given their hearts up to the play.
And who could play it well enough
If deaf and dumb and blind with love?
He that made this knows all the cost,
For he gave all his heart and lost.

W.B. Yeats

But if you don't know where you're going
Any road will take you there

George Harrison

(25 februari 1943 - 29 november 2001)

TO A CHILD DANCING IN THE WIND

DANCE there upon the shore;

What need have you to care

For wind or water's roar?

And tumble out your hair

That the salt drops have wet;

Being young you have not known

The fool's triumph, nor yet

Love lost as soon as won,

Nor the best labourer dead

And all the sheaves to bind.

What need have you to dread

The monstrous crying of wind?

(W.B. Yeats)

(onbekende bron)

Alles

lijkt plots

leeg te worden

wanneer bomen hun bladeren

verliezen

Gulliver’s Travels, David Copperfield, The beautiful and damned, mijn ogen gleden langzaam langzaam voorbij de honderden boeken. Ik hoorde door de muur de stem van de bibliothecaris. Uit nieuwsgierigheid en misschien ook wel uit heimwee, schoof ik ‘Peter Pan’ uit het rek. ‘All children, except one, grow up’, las ik. Ik had geen haast en ging terug naar de Nederlandstalige afdeling, waar de bibliothecaris druk aan het telefoneren was. Ik ging naar de kamer waar de alfabetische volgorde begon.  Ik zette me met mijn boek tussen de rij van de C en D op een oranje stoeltje aan het raam. ‘They soon know that they will grow up, and the way Wendy knew was this. One day when she was two years old she was playing in a garden, and she plucked another flower and ran with it to her mother.’

“Mama, zijn dit hier ook allemaal leesboeken?” hoorde ik plots een meisje zeggen in de rij naast de mijne. Vervolgens rende ze samen met haar broertje voorbij de rij waar ik zat.

“I suppose she must have looked rather delightful, for Mrs. Darling put her hand to her heart and cried, oh, why can't you remain like this for ever!”’

In mijn ogen zag ik lichtroze schoentjes langzaam, voetje per voetje, twijfelend, terughoudend, maar toch nieuwsgierig naar me toe komen.

Ik deed alsof ik haar niet zag, maar toen ze steeds dichter kwam, keek ik op: een meisje, van vijf jaar schat ik, volledig in het roos gekleed en blonde lange haren stond voor me. In een flits liep ze terug weg en verstopte zich achter een rij boeken.

“This was all that passed between them on the subject, but henceforth Wendy knew that she must grow up”.

Het meisje piepte met haar hoofd van achter de boeken. Ik glimlachte.

“You always know after you are two.  two is the beginning of the end."

Ik hoorde het meisje giechelen vanachter de boeken…